Show Money for Visa Application

Oh yes, yan ang pinakamadalas itanong ng mga taong nais magtravel.   Ang bank account ay madalas isa sa mga Visa Application Requirements.  Magkano nga ba?

Pero ang gusto ko muna i-stress sa mga readers ay:  Save before you travel.

Yes - ipon muna bago travel -- at HINDI utang muna bago travel.  Mas masarap sa pakiramdam ang nagttravel ka at pagbalik mo wala kang utang na iniisip.  Mas masarap sa pakiramdam na nagtatravel ka at walang pumupigil sa'yo na magpost ng pictures kung saan saan dahil walang nagiisip na inutang mo ang pinagtravel mo.  Tama? Tama!

Never ko ippromote ang utang muna bago travel - or manghiram ng pera pang show money para makapagtravel.  Hindi ako mayaman o malaki sweldo para magmalaki - but because mas proud ako na nagttravel na pinaghihirapan ko bawat proseso na pinagdadaanan ko na walang financial na tulong ng iba dahil pinagiipunan ko ang layasan.

Anyway - back to the question. Magkano nga ba?

Kelan ka nag open ng Bank Account?

Oh yes, importante yan.  Kelangan mejo may katagalan na ang account mo at may mga activity sa account.  By activity, I mean regular deposits and withdrawals.  Or kahit madalas na deposit lang OK na,  Basta may regular activity.  

pag ang account ay mga 6 mos lang tapos isang malaking halaga agad ang binuhos tapos wala na ibang activity - obvious na yan na for show lang.  Pero if matagal na ang account mo tapos panay ang hulog mo ng pera - at hindi 1 time big time na malaking amount - aba good yan.

Hindi rin maganda ang matagal na nga ang account mo pero mga 1 week or 2 weeks bago ka nag apply o kumuha ng bank statement, may bultong malaking halaga ang hinulog mo.  Obvious - for show.  Malamang makikita yan ng consul at byebye ka na sa pangarap mong VISA.

Para sa akin, safe na ang 1 year na account with regular activity.  Again, regular activity.

Different countries have different cost of living.

Isa sa dapat mo isipin ay ang cost of living ng bansang pupuntahan mo.  Magkano kaya ang average na gagastusin sa isang araw pag nasa bansang gusto mo puntahan?  Pag sinabi mong "sa loob ng isang araw" ibig sabihin, food, transpo at bahay.  Wag mo muna i-consider ang tours mo.  Pagusapan muna ang basic.

Magkaiba ang presyuhan ng mga goods at services sa mga bansa -- ang food sa Vietnam at iba ang presyuhan sa food sa Japan.  Maaaring ang isang pack ng noodles ay equivalent sa Php 50 sa Vietnam, pero sa Japan ay equivalent ito sa $100.  Ang tuktuk sa Cambodia ay pwedeng $20 ang special trip pero ang tren sa Japan maaaring $10 kada sakay at kelangan mo sumakay ng mga 3 beses para mapuntahan ang destination mo.  Magkaiba.  Yan ang una mo dapat alamin pag pupunta ka sa ibang bansa bilang turista, yan ang isipin mo pag nagapply ng VISA.

Isa pang dapat mo siguro iconsider ay kung anong klaseng traveller ka ba - after luxury? budget? mejo mixed?  Pwede ka na ba sa mga dorm or hostel? Kakain ka ba sa fastfood or street food? pwede ka na ba sa tinapay lang? Mga maliliit na bagay lang yan pero it will affect so much sa gastos.

Research and Convert Prices to PHP.

Malamang bago ka umalis, either nagreresearch ka na kung magkano ang mga entrance fees sa mga tourist spots, mga tour packages na inooffer sa bansang pupuntahan mo.  Madaming website ang mapgkukunan mo ng info dito - like tripAdvisor or Trip.com.  Pwede rin sa mga hotel bookings sa Booking,com or mga expereinces sa Klook.

Bago umalis kelangan talaga mag reserach muna at mahalagang hanapin ang option to convert the prices to PHP or Philippine Peso.  Kung walang PHP option, select mo ang USD at iconvert sa PHP.  Bakit?

Converting prices of these things sa peso allows you to create a budget. Alam mo na agad magkano ang itatabi mo para sa trip or magkano iipunin mo.  For sure naman hindi lang 1 day ang mga travel mo, so consider mo ang presyuhan ng lahat ng possible tourist spots na pupuntahan mo sa duration ng stay mo at alamin if may entrance fee, at mga transpo cost - lahat yun i convert mo sa peso.

Maglaan ng allowance at maglaan ng pampasalubong.

Ugaling pinoy.  Pasalubong. Oh yes, factor that in.  Pati shopping at mga unexpected expenses.  Malay mo makakabasag ka ng plato sa hotel or something.  Di mo naman pinapanalangin but you will never know mga incidental expenses.  Kelangan kasama sa budget consideration mo yan.  Be it a fixed peso amount depende sa kaya mo.

This is it.

Itotal mo lahat ng possible expenses mo in the number of days na istay mo sa bansang pupuntahan mo.  Food, transpo, hotel, pasalubong, shopping, incidental expenses.  Then divide mo ito sa number of days na magsstay ka sa bansa.  Magkano ang amount?  Aabot ba ng Php 5,000?

Minsan hindi umaabot ng Php 5,000.  Minsan naman sobra konti.  

So - safe na ba ang Php 5,000 per day spent sa bansang pupuntahan mo para ma approve ang VISA?

Sorry, maybe not.

Sabihin nating - safe amount ang Php 5,000 per day for the actual expenses mo - but for VISA application, idoble mo siya.  Make it Php 10,000 per day.

Ang laki naman.

Di naman masyado.  Kung ako si consul, di ko rin naman iaapprove ang taong sakto lang ang pera sa banko para sa pang araw araw na gastos.  Kelangan mejo safe na makakabalik siya sa bansang pinangakingan niya.

To be honest, wala naman nakaka alam talaga magkano ang tinitingnan nilang amount sa banko para ma approve ka ng VISA.  Ang importante is - proportional ang laman ng banko mo sa number of days na iistay mo sa bansa nila.

Example.  Laman ng banko ko is Php 50,000.00 pero 3 days lang ako sa Japan kunyari.  So, 50K is more than enough for 3 days.  Pero, if 50K lang laman ng banko ko pero 1 month ako sa Japan - di naman kapanipaniwala na kakasya ang 50K sa 1 month.  Sa Pilipinas pwede pa pero tandaan mo - sa Japan ito (or any other country).  Iisipin ni consul - saan ka kukuha ng pera para mabuhay ka ng 1 month?

Make sense?

Personally, Php 10K per day worked for me sa mga naging VISA application ko.  may konting extra pa.  Malaking halaga, oo, pero uubusin mo ba yan lahat sa tour?  Hindi naman siguro.  Personally, hindi ko inuubos yung 10K per day - dahil madalas, 5K lang or less ang gastos sa isang araw.  Ang matitipid mo - pang maintain ng bank account mo at pang show money ulet sa next destination.

Malaking halaga rin naman ang 10K na issave mo per day ng travel mo.  Pero this brings me back to my first point - kelangan pagipunan ang bawat travel.  If gusto mo mag Korea (dahil yan ang uso ngayon), 1 year bago mo plano puntahan pagipunan mo na.  Hindi ora-orada, hindi nangungutang.  Hindi lahat ng nakakapag ibang bansa para magtravel ay mayaman.  Ang ilan ay masinop lang at matiyaga na nagiipon ng pera.  

Things to Love in Beijing

On June 14, 2018 i wrote about my next destination after travelling to Japan in November 2017.  Finally I was able to go to that destination last February 2019, after 8 or 9 months of saving for it.  And - nakakatuwa lang, and di ko talaga inexpect na - I like Beijing.

I like Beijing because...

Mga formation ng yelo.  Winter pa nga kasi pag
February.  Masarap din ang -1 degrees na temp
para sa ating sanay sa mainit!

1. ... Winter pa nung pumunta kami so malamig ang panahon at may mga snow snow kang makikita sa paligid. Syempre walang snow sa Pilipinas, at sobrang init pa ng panahon - so kakaibang experience din ang -1 degrees na temperature.  Nakakatuwa lang na di ka makakalabas ng hotel na naka shorts or sando dahil magyeyelo ang mga dugo mo.  Kakaibang experience para sa taga tropical country.

Sidewalk po yan, Maluwag.
Makikita nyo rin sa
bandang left ng picture
ang maliit na kalsadana
service road
na tinutukoy ko.  

2.  ... Malinis ang lugar.  Actually di ko inakala na malinis ang Beijing dahil - wag na magpakaplastic - ang dumi ng Binondo.  Sa Beijing, madaming basurahan, lalo na sa Wangfujing Street - ang parang shopping district nila.  Halos every after poste ng ilaw yata may basurahan.  Unlike dito sa atin na pahirapan maghanap ng basurahan kaya chances are, itatapon na lang kung saan-saan, or, may basurahan nga, overflowing naman sa basura kaya madumi tingnan.  Napahanga ako sa linis ng Beijing.

3.  ... Maganda ang subway system.  Maganda in a way na efficient sya, malinis din.  Siguro swerte lang din kami at hindi puno yung sinakyan namin - pero tingin ko naman di talaga sya napupuno ng sobra considering na hapon na kami sumakay at papunta pa sa Tienanmen Square na isa sa mga major tourist spots sa buong China. Hindi ka rin maliligaw sa mga train stations dahil may English translations naman at may arrows for direction na madali lang din naman sundan.  Mas naligaw pa kami sa mga tren sa Tokyo kesa Beijing.  Di ka rin matatakot na magkamali ng baba dahil sa loob mismo ay may mga electronic LED board na nagpapakita kung saang station ka na, at ano ang next na station.  Magbasa lang talaga at maging aware sa paligid para di maligaw.

Wangfujing Street Food Street

4.  ... May mga service road para sa motor at bisikleta.  Tama po, may mga service road na salubungan na para lang sa mga 2 wheels at mga small delivery vehicles (aka tricycle vans).  Imagine mo ang highway na may 6 lanes, tapos sa left at right may service roads na salubungan pero mga small vehicles lang ang dumadaan.  Eh di ba maayos tingnan at di masyado delikado para sa mga motor?! Ang ganda talaga tingnan at napaka-safe.  Di ka talaga makakakita ng mga motor na nakikipag singitan sa gitna ng highway dahil may sarili silang daanan.  Wish ko lang talaga merong ganun sa Pilipinas para wala na mga biglang sumusulpot sa gilid ng 4 wheels.  Wala na rin masyado  aksidente.

Bet mo?  
Sa totoong buhay, 
gumagalaw pa
ang iba jan.  

5.  ... Meron silang Wangfujing Street Food.  Oh yes, I love this place talaga.  Andami street food - mga nakatuhog na scorpion na gumagalaw pa, mga bugs etc.  Meron din naman adidas, bbq, crepe, mga candied fruits, syempre di mawawala ang milk tea.  Madami talaga,  Ang price ng mga food doon sa street na yun ay nagrrange ng 10 - 30 Yuan (that is Y1 = Php 8).  Mahal?  well - wag ka kasi magconvert ng magconvert ng pera para di mahal isipin. Pero, I'm telling you - masarap ang mga food - at authentic na Chinese food - at authentic na Chinese ang gumawa!  

Di po ako ngtry ng exotic food - di kaya ng sikmura ko.  Tinikman ko lang ang parang lumpiang togue nila, yung crepe (mango flavor - yummy pero maasim yung manga).

Wangfujing Street at night.

6.  ... Maganda mag chill sa Wangfujing Street.  Ang Wangfujing kasi is parang isang kalye na sinara for traffic para maging daanan ng mga tao, and sa mga gilid nito may mga malls, department stores at mga specialty shop.  Why I love this place, is because pwede ka mag chill and mag people-watching - pinasosyal na term para sa maghanap ng taong pwedeng pagusapan (lol).  Sa mga gilid kasi may mga benches na pwede umupo, pwede mag yosi, and as  I mentioned earlier, madami basurahan so itapon dapat ang upos sa tamang lugar.  Dahil malamig noong February doon, masarap tumambay sa gilid habang nag iinternet (may dala kaming sariling wi-fi with VPN), kumain.  Chill lang.  Dahil February nga noon at kakatapos lang ng Chinese New Year at Chinese Spring Festival (1 week after kami pumunta), madami pang mga lights sa Wangfujing street na lalo pang nagpaganda sa shopping street.

May pa tulips.  
Kala mo totoo?! 
Hindeeee!!!!!

  

7.  ... OK na People.  Well, maybe panget ang impression ng mga Pinoy sa mga Chinese nationals, pero I am telling you, para lang din silang tayo.  Mas naging open-minded ako about the Chinese people and mas naging understanding na rin.  Lahat ng mga nakahalubilo namin na Chinese - mostly mga tindera or sales personnel, subway attendants, fast food service crew, hotel personnel, kitchen personnel, tour guide, driver - lahat sila mababait, friendly, and handang tumulong.   As in para lang din talagang pinoy.  

Nagpunta kami ng isang Pharmacy dahil may ubo ang partner ko noong pumunta kami ng Beijing, kahit no English si ate, nag effort na gumamit ng translator app para makapagusap kami at mabili namin ang gamot.  Nagbigay pa siya ng tips kung paano ang tamang pag inom ng gamot, at expected time frame na gagaling ang ubo ng partner ko.  After namin bumili ng gamot, pinabunot pa nila kami sa isang box para manalo ng instant prize - kahit di naman umabot ng minimum amount ang binili namin,  Nakakatuwang gesture.  

Meron ding isntance sa labas ng hotel namin, nagtanong kami sa isang pulis for direction.  Sadly di kami nagkaintindihan, pero noong naglakad na kami at may konting kalayuan na rin nalakad namin - hinabol kami ni kuya para isenyas na going the wrong direction kami and then tinuro niya ang tamang daan!  Sweet!

Napakarami pang open space. 
Pramis.

8.  ... madami silang Parks and open spaces.  Sa Pilipinas, lahat na lang ng area sa city tinatayuan ng kung anu-ano - from malls, to condo, mga basetball courts atbp - tapos nawawala na ang mga green open spaces or parks or even daanan na may mga halaman at mga puno.  Doon madami pang ganun.  Dahil winter nga kami pumunta, wala ka naman makikitang green kasi mga kalbo ang mga puno dahil sa lamig - pero you know that they are green kasi mga buhay ang mga puno eh.  Ang sarap lang maglakad sa kalye kasi madami puno.  may mga mini parks din sa gitna ng city na pwede pahingahan - at doon din nageexercise ang mga matatanda at naglalaro ang mga bata.

The Temple of Heaven.  

9.    ... Napreserve and mga Historical Tourist Spots.  Obviously, rich sa history ang China and nakakatuwa lang din isipin at pagmasdan na napreserve ng maayos ang mga structures na significant sa history nila.  Sa Pilipinas yata parang Fort Santiago at mga ilang government buildings lang sa Manila nag napreserve - well, maron din naman ilan ilan sa mga provinces (Hello Vigan!).  Sa China kasi, particular na sa Beijing, ang Temple of Heaven at Forbidden City na lang, nagpapatunay sa husay nila sa pagpreserve ng mga historical sites.  Mga structures doon mga daan daang taon na ang nakaraan, mas matanda pa sa mga Spanish Colonial structures sa Pilipinas, pero maayos at maganda pa rin - at nadadalaw pa rin ng mga tao.  Nakakainggit lang at may halong panghihinayang din kasi yung sa atin - napapabayaan na eh - at di napahahalagahan ng mga tao.

View sa taas ng Meridian Gate ng Forbidden City. 
Yung structure sa gitna ang museleo ni 
Mao Zedong.

10,  Syempre hinuli ko talaga ang Great Wall of China.  Technically, hindi naman talaga siya sa central Beijing matatagpuan - pero malapit lang - mga 1 to 2 hour drive.  Ito talaga ang pinaka highlight ng buong trip - at sure ako pangarap din ng lahat.  Wala na yata sikat pa na structure sa China bukod dito.

Anyway, alam naman natin na mahaba ang Great Wall of China - at dahil sa haba nito, may mga different sections lang ang pwede puntahan.  Pumunta kami sa Mutianyu - isang village 2 hours away from Beijing (by car).  Doon ang drop off point namin para maka akyat ng Great Wall.  Konti kasi ang tao doon at may malaking chance na masosolo mo ang Great Wall.  Malayo siya, pero worth it.  Tingnan nyo na lang ang photos.

Para maka akyat sa Great Wall, either - maglakad ka, or mag cable car.  May 2 cable cars - ang open at closed gondola.  Sumakay kami sa open gondola - dalawahan lang at open nga siya - as in walang harang - so feel mo ang lamig ng hangin at feel mo rin ang kaba dahil mataas na height ng cable car.  Pagdating sa taas, nasa Great Wall ka na - and the view is magnificent.  Sabi ng guide namin - iba iba ang makikita mo sa taas pag nagbabago ang season. So, since winter kami nagpunta - white and brown ang madalas mong makita.  Wala kasing mga dahon ang mga puno - at may mga snow snow pa sa paligid.  First time to play with snow actually,  Parang ---- dinurog na yelong pang halo halo - pero pinong pino sya. Ganun ang feels ng snow.

Free kang gumala sa mga watchtowers, mag picture picture picture till you drop.  Pero nakakapagod din ang mga steep na hagdan paayat.  Chances are, more pahinga ka - lalo na if di ka fit tulad ko,  Hingal levels.  Kahit malamig, nakuha ko pang mahubad ng jacket dahil pinagpapawisan ako sa loob dahil nakakapagod ang akyat baba.  But it is all worth it.

Love love love talaga ang experience na ito - dahil, aside from pangrap lang siya, napaka sarap sa feeling na mapuntahan mo ang isang lugar na nakikita mo lang sa TV, or nababasa mo lang sa libro at internet, at nakaka alam ka lang ng mga trivia about it.  

Ibang level din ang feeling na ito kesa first time mo naputahan at nakita ang rebulto ni Rizal sa Luneta,  Ibang bansa kasi. Parang - ang hirap abutin.

Para makapunta ng Beijing kelangan ng VISA.  Read about it sa previous blog entry ko para makakuha ng idea kung paano.  May mga Seat Sale sa local airlines kaya pag may mga 6 to 8K ka na - balikan na yun.  Not bad.

Kakaibang experience talaga ang Beijing trip namin.  It was a life-changing trip since I get to have a different view on the China, and the Chinese as a whole.  So - it's time to think na naman kung saan ang susunod na destination.

Chinese Tourist Visa Requirements for Philippine Passport Holders

Halos lahat naman yata alam kung ano ang The Great Wall of China at I'm sure isa sa mga bucket list nila ang mapuntahan ang famous na landmark na yan.  Pero bago pa mapuntahan ang Great Wall, isang malaking hadlang ang pag apply ng Visa Sa China.

Anu-ano nga ba ang kailangan para mag apply ng Chinese Visa?

I'll give a few tips on applying for a Chinese Visa FOR TOURISTS, single entry lang. Sa mayayaman, pwede naman multiple entry, pero focus lang tayo sa budget travellers dahil nagiipon muna bago magtapon ng pera.  Here we go.

Passport. Obvious. Check the expiration date. Parang pagkain lang yan.  Ang passport ay panis na if ang below 6 months na ang travel date mo. Be sure to update it.

Book your flight only if you are sure that your passport has more than 6 months validity on your travel dates.

ITR/Income Tax Return/Form 2316 that should be Stamped by the BIR.

Question: What if walang stamp?

Option 1: ask your HR muna if may process sila to obtain a stamp from the BIR for your 2316.  If meron, well and good. Solved na.

Option 2: pag wala ang option 1, get a certification from your HR that you are included in the "Alpha List." Ang Alpha List ay listahan ng mga employees ng company na naiforward nila sa BIR for tax payments.  Hindi mo kelangan kunin ang Alpha List na yan. Letter lang na nagccertify na kasama ka sa list.

After getting that certification, pumunta sa RDO ng BIR kung saan ka napapabilang (ask your HR ano ang RDO nyo) at dalhin ang iyong form 2316 and certification at magrequest ng stamp. After nun, solb ka na dapat.

Option 3: if walang process si HR at ayaw magbigay ng certification na yan for whatever reason, humingi ka na lang ng kopya ng "transmittal form" from your HR.  Ang transmittal form na yan ay parang "receiving copy" ng HR nyo nung nagforward sila ng mga tax form ng company ninyo sa BIR RDO.  Imposible na wala sila nun dahil ibig sabihin di sila nagremit sa BIR ng tax.

Pag na secure mo na ang transmittal form, isasama mo siya sa requirements as proof na nagbayad ka nga ng tax c/o your company.

Certificate of Employment.

Obvious. Kelangan ng mga detalye like: # of years sa company or yung start date mo, magkano sweldo at allowances, contact # ng HR, contact person, at higit sa lahat ang wording na babalik ka sa trabaho after your travel.  Indicate mo na lang yan sa request letter mo sa HR sila na bahala mag compose.

Bank Certificate and 6mos bank statement.

Magkaiba ang Bank CERTIFICATE sa STATEMENT. Ang bank Cert naglalaman ng info kung kelan na open ang account mo, at ang ADB o Average Daily Balance.  Ang bank statement parang activity lang yan ng bank account mo.  So, sa certificate, mas mainam na matagal na nakaopen ang account mo at siguraduhing may laman naman siya at ang ADB niya ay mejo OK din naman.  Dahil kelangan ng statement, tinitingnan nila yan if biglang yaman ka na lang within 6 mos. Mas mainam if regular kang naglalagay ng pera sa account mo to come up with a good ADB... hindi yung 1 time big time na deposit lang bago ka nag apply ng visa dahil obvious na parang nagsshow ka lang na me pera ka.

Question: Magkano dapat ang laman?

Hindi ko alam ang saktong sagot.  Pero para sa akin, dapat proportional lang siya sa # of days na magsstay ka sa isang lugar.

Example. If ang balak mo ay mag stay ng 10 days sa Beijing pero ang pera mo ay 20K lang... tingin mo enough ang 20K sa 10 days? Mukhang hindi di ba? So, parang magtataka naman sila bakit ganun.

Personally, I allot 10K per day para sa bank account.  Meaning, if I stay in Beijing for 5 days, at least naman 50K ang laman ng banko. See the logic? In reality naman di ka gagastos ng 10K sa isang araw, pero at least pang show nga di ba?! Walang masama.

Chinese Visa Application Form.

Dapat naka-type ang mga sagot mo. Hindi pwede ang sulat kamay lang. 

Lagyan ng check mark ang mga applicable box, at lagyan ng N/A if di naman applicabke sayo.  Kumpletuhin ang form.  May portion sa form na nagtatanong if may iba ka pa bang sasabihin about sa form and requirements... so this is your time to explain.

In my case, wala akong BIR Stamp sa 2316 ko.  Nag attach ako ng 2017 na 2316 at yung transmittal form, sinama ko rin ang 2018 na 2316 ko.  Isinulat ko na lang sa explanation na walang stamp ang 2017 form pero naka attach ang transmittal form as proof na nasend ang tax sa BIR, at walang stamp ang 2018 dahil sa April pa ang filing (submitted my application for visa Feb 11).

MAJOR TIP: wag magsinungaling sa application form. If ang purpose mo ay tourism or pasyal pasyal lang, piliin mo ang tamang option for tourism.

Noong kinuha ko ang visa ko, may isang ate na nadeny daw ang visa niya.  Ayun naman pala, purppse nya ay magtrabaho sa amp niya na nasa China. Ang sinelect nya is tourism. Very wrong di ba?!

Picture.

Hindi yung ordinary na passport picture.  Siguraduhin na sundin ang specified picture size na gusto nila dahil grounds for denial din ang 'not following instructions'... di ba sa exams tinuturuan tayo nyan at zero score natin pag di nagffollow.

2 pcs ang kaangan, white background, walang head borloloy, front view (bawal ang studio picture na may pa side view konti, or naka yuko konti),

48mm by 33 mm ang size - at dapat kinuhanan within 6 mos.

Sa case ko may mga sobrang pictures ako nung nagpapic ako for our Japan visa application - pero magkaiba pala ang size - at nakuhanan yun last year pa, so napilitan talaga ako magpapicture ulet.  Itanong nyo sa photo studio or sa photographer if kaya nila magproduce ng ganung size na pic bago magbayad - just to be sure.

Flight and Hotel Details.

Since Type L or Tourist Visa ang inaaplyan, need ang flight and hotel details.

Personally,  I booked the flight to Beijing noong July 2018 pa.  Seat sale, ano pa nga ba.  Nagbook naman ako ng hotel mga bandang January.

Sa airfare - no choice tayo jan kasi kelangan bayaran na bago pa man mareserve or ma book mismo, unless mag mock booking ka at magbabayad thru payment channels kasi usually within 24 hrs pa irereserve ang slot mo. Pwede siguro yun ang ipapakita mo.

Sa hotel naman, I use Booking.com para magpareserve because usually meron mga "pay at property" na mga hotels at free din ang cancellation if malayo pa ang trip.  Yun lang din pinapakita ko.  Ok naman siya.

Submit yan lahat sa Office of Consular Affairs ng China sa may Buendia.  Be there early, like mga 7 or 8 para mejo mauna sa pila. Sabi kasi until 11AM lang sila tumatanggap ng applications. Also check muna ang website nila if may pasok sila kasi minsan holiday.
After 4 working days malalaman mo na if makakapasok ka sa mainland or hindi.

Usual requirements lang naman din yan pero may mga konting twist lang at diskarte to get them. Good luck sa application!

My Thoughts on Travelling

 Akala agad ng iba na pag nagtravel ka madami ka na pera...or mayaman ka na.

Akala.

Madami ang nagkakamali sa "akala" na yan.

Sorry.

Di naman naiisip ng iba na pwede namang pinaghirapan, pinagtrabahuan, pinagpuyatan ang mga gagastusin sa pagtravel.

Akala rin ng iba na sobrang laking halaga ang kelangan para lang makarating sa ibang lugar.

Well.

Mali.

Sorry.

Kung matiyaga ka lang at may konting diskarte, makakarating ka sa lugar na gusto mo puntahan.  Kelangan lang ng sipag - at set your priorities.

Nainspire ako magpunta sa ibang lugar nung nakasakay ako ng unang international flight papuntang London noong 2016. Libre.

Ang pic sa taas ay kuha malapit sa apartment na tinirhan ko at ng officemate ko sa London. Makikita nyo sa likuran ang Tower of London na isa sa mga touristy place.  Sa likuran ng parang castle na yan makikita ang sikat na tinatawag ng karamihan na 'London Bridge'.... pero ang totoong pangalan talaga ay Tower Bridge.

Oh, yes. Libre nga pala ang trip to London na yan - dahil pinadala ako ng company doon for 3 weeks para sa isang training.  Hindi ko naman mararating ang lugar na yan kung ako lang dahil plane ticket pa lang - parang katumbas na ng 5 araw sa Japan. 

Oo - swerte lang yang trip na yan dahil napunta ako sa work na nagkaroon ng opportunity to fly to London.

So, ibig sabihin - di ako mayaman - kahit nakarating pa ako ng London.

After London, may 3 pang bansa ang nadalaw ko.... ang Vietnam, Cambodia at Japan.

Madami na yan para sa iba.

Pero bawat alis na yan ay sangkatutak na pagiipon ngbsweldo ang ginawa ko.  Pagsipag sa paghahanap at pag timing ng seat sale ng eroplano.  Ilang buwang installment sa credit card na pinambili ko ng ticket.

Hindi madali.

Hindi rin ibig sabihin mayaman ako.

Isipin mo na lang na nagiipon ka ng pera pambili ng paborito mong sapatos.

Ganun.

Ang akin lang, instead of sapatos, gusto ko makaranas ng ibang kultura, makita at mapuntahan ang mga lugar na sa libro o magazine or tv/movie ko lang nakikita.

Iba.

Ibang experience talaga mapuntahan ang lugar na nababasa o napapanood mo lang.

Parang nung unang salta ako sa Manila noong 1996. Masaya ang feeling na nakatapak sa Manila.  Dati napapanood ko lang sa TV.  Nung first time ko pumasok sa UP Campus, iba rin ang feeling. Parang - dream come true.  Parang nasasabi mo sa sarili mo na "aaaah.. ito pala ang UP..." ganun.

Pag nakakakita ako ng store/shop/botique sa mall na lagi pinaplug ng mga artista - "aaaah.... ito pala yun..."

Simpleng bagay.

Pero may impact. 

Hindi malilimutan. 

Life-changing.

Bakit? Paano?

Dahil may bagong karanasan ka na naman.  

Parang - karanasan mo na 1st time ka nagkajowa.  Ganun.

Exagg but true dahil unforgettable.

Di dapat mag jump to conclusuon ang lahat na kesyo nagtravel, mayaman agad.

Maaari lang na sa pagtravel lang at pag gain ng experience ang priority nilang "luho" sa buhay.... na pinaghihirapan din bago makamit.

Turn to A New Chapter

I have noy been very consistent with posts.  I dont have a laptop or computer at home and so posting using a mobile fone is quite difficult.
In any case, this is not an excuse.
I will continue to post anything that is in my mind. Anything.
Nobody can stop me.
So I am now changing chapters.
From food reviews to movies I have watched or news that interests me whatever will be posted. Oh, did I mention pictures too?
I have been quite hooked with some photo editing mobile apps - free version usually - and I am loving it.  This means, more edited pics to come. More practice sessions. More before - after pics that I call "From A to B".
Stay tuned.